Terrorisme & polarisatie? Maar wie of wat versus wat of wie precies?

cit_-Safranski-

‘De aanslagpleger in Nice, uitgerekend op 14 juli, schijnt een Tunesische Fransman te zijn, ene Mohamed Lahouaij-Bouhlel. Hij kon blijkbaar niet wachten totdat de Tunesische Fransman uit Houellebecq’s roman, Mohammed Ben Abbes, over zes jaar president van Frankrijk wordt, ‘ zegt Semanur met een diepe zucht. Ze vervolgt: ‘Polarisatie. Frankrijk vreest polarisatie staat op de voorpagina van de Trouw van vandaag zaterdag 16.07. Die polarisatie is er al lang! Als je wilt: tussen de ongelovigen, de secularisten, laïcité en de gelovigen. Moslim gelovig of christelijk of joods, het maakt niets uit, alleen de manier waarop de ene groep zijn benauwenis uit verschilt van de andere. Lees de roman Onderworpen van Houellebecq erop na.’

‘En dan ook nog polariseren afhankelijk van de geografische locatie en de lokaal-nationale economische omstandigheden,’ zegt Sies, terwijl hij de Trouw bekijkt, ‘alle smaken verkrijgbaar. Welk polarisatie-frame blieft u?’

Hij geeft de krant aan Semanur terug.

‘Zie je de voorpagina?’ vraagt Semanur, terwijl ze de Trouw omhooghoudt, ‘Hier staat het op één voorpagina: polarisatie in Turkije boven de vouw en polarisatie in Frankrijk onder de vouw! In Turkije willen de secularisten, belichaamd door de opstandige militairen, de godsdienstigen van Erdogan en Fethullah Gülen (vraag me niet wat het verschil is) opzij zetten. Het verrassende vind ik dat het volk in Istanbul vóór Erdogan kiest. Blijkbaar biedt godsdienstige inspiratie meer veiligheid dan seculiere macht? Ik weet het nog niet hoe ik dit moet duiden.’

‘In Frankrijk polariseert in jouw lezing, de islam als exponent van godsdienst, tegenover de niet-gelovige laïcité?, zegt Marieke. ‘Dat vind ik logischer dan wat de meeste media ons willen doen geloven: islam-fundamentalisten en moslim-criminelen versus de brave burgers, le honnête citoyen. François Hollande schiet in de voorspelbare politieke krampreactie en kondigt aan al Queda te gaan bombarderen.’ Ze grijpt met een hand een de lucht, en zegt meesmuilend: ‘Hier, hier heb je al Queda, een handvol lucht. Ja hoor, monsieur Hollande, in ieder geval verdient de wapenindustrie aan uw daadkrachtig nutteloze optreden!’

‘Wat natuurlijk never nooit niet in de media komt, is wat Didier, Madeleine en Frédérique vertellen vanuit Nice, ‘ grinnikt Sies: ‘ Dat mensen vroegen: “Zijn er geen politici onder de slachtoffers? Quoi, aucun politicien!? Absurd! Quel honte! Dát is de basispolarisatie: het politiek-financieel establishment tegenover de gewone burger. Dat kwam recent en illustratief met Brexit aan de oppervlakte. We moeten van deze manier van politiek bedrijven af, dat betekent: weg met het huidige soort politici! Die lui zijn de oorzaak van alle ellende, maar dat onder ogen zien, vergt moed, want dan moet je als klootjesvolk met alternatieven komen. De vorm die David Van Reybrouck oppert: half gekozen en half geloot, is voor vele burgers nog te eng en te griezelig. Stel je voor dat je wordt geloot om te regeren!’

Marieke zegt vol overtuiging: ‘Het referendum, eventueel als tussenvorm naar meer directe democratie, is een prima instrument om de beroepspolitici en zeverende zakkenvullers bij de les te houden.’

‘Brexit, je zegt het,’ merkt Semanur op, ‘over symboliek gesproken: deze Tunesier koos niet alleen 14 juli uit als datum, maar le Promenade des Anglais als locatie. Da’s dubbelop: de belofte van de Franse Revolutie – Boem! – en het afhaken van Engeland uit de EU, 23 juni 2016 – Boem! Exit! with a bang and not with a whimper! Allemaal erg Europees, maar niet zoals ik me Europa voorstel.’

‘Die kritiek op de politiek komt wel aan de orde,’ zegt Marieke, ‘die hotelmanager Martini, die op de voorpagina van Trouw geciteerd wordt als geen hoge pet ophebbende van de regering, is expliciet: “ze komen met precies dezelfde maatregelen als na november en ook nu zeggen ze weer dat onze democratie zal overwinnen. En het eindigt steeds weer met nieuwe moordpartijen, het houdt maar niet op.”

4-legs-goodOkay, maar vervolgens lopen ze als een kudde schapen achter Marine le Pen aan, en in Nederland achter Geert Wilders, alsof die de verlossers zijn. Van de regen in de drup, lood om oud ijzer. Le Pen en Wilders, pfff …. net zo goed geslepen zakkenvullers.
Trouwens dat hoofd van de Franse inlichtingendienst DGCI, die wordt genoemd in Trouw, lijkt bijna een directe verwijzing naar het personage Alain Tanneur, hoofd van de DGSI, in Onderworpen van Houellebecq.’

‘Lees “Onderworpen” maar,’ bromt Sies, ‘dat is veel informatiever dan alle berichten, analyses en duidingen van deskundologen en experts, to come de komende weken. Die zullen herkauwen wat niet langer herkauwd kan worden, zonder dat ze aan de wortels van het kwaad te durven of kunnen raken: het politieke establishment.’

‘En het “distributivisme” van Houellebecq dat door dat establishment als roof- en plundermethode is geïnstitutionaliseerd,’ merkt Semanur op, ‘met het Project Europa als topper om legaal op internationale schaal te kunnen graaien en stelen. Wat Thomas Piketty en Gabriel Zucman deftig en wetenschappelijk beschrijven, daar maakt Michel Houellebecq met zijn boek Onderworpen een bijtende satire over: distributivisme, de (her-)verdeling van het wereldvermogen die steeds schever wordt. O ja, nu is er getouwtrek over dat TTIP-verdrag, nog zo’n speeltje van het globaal opererende neoliberale dieven- en roversgilde. Brrrrrrr…………….’

Marieke: ‘Distributivisme à la Houellebecq, nationaal en op meso- en microniveau, dat zijn vooral de pseudoprivatiseringen – ook waar privatiseren overduidelijk helemaal niet kán, zoals bij de monopolistische spoorwegen, die publiek vervoer moeten leveren – de meest brutale manier van stelen door het establishment. Politieke vriendjes als zogenaamde topmanagers op hoogbetaalde functies plakken. Ze kunnen alleen omhoogvallen en dan met gouden parachutes ook nog.
Onze pensioenen en spaargelden worden op Europees niveau door Draghi van de ECB afgetapt en uitgemolken. Onze huishuren worden indirect belast met verhuurdersbelastingen en via constructies als “scheefwoon-belasting” oneigenlijk afgetroggeld. Tja, dan is het mooi meegenomen als er weer eens een terrorist optreedt. Dat leidt de aandacht van de meute af van het distributivisme!’

‘Ik zet Cornelis Vreeswijk op!’ roept Sies enthousiast. Even later galmt “Ik ben een bekommerde socialist” door de keuken.

‘De spijker op de kop. Klassenstrijd, het klinkt oudbakken, maar het is springlevend,’ zegt Marieke, ‘klassenstrijd, daar gaat het allemaal over, maar nu geglobaliseerde klassenstrijd. Helaas verdoezeld door godsdienstige rookgordijnen. Over die eeuwige klassenstrijd gaat Joseph Conrad’s verhaal ‘De geheim agent’ (The secret agent). Over standsverschil, zoals bij Brexit. Niet op de eerste plaats over terrorisme. Dat terrorisme is bij Joseph Conrad de ironische figuur, want uiteindelijk is het de sukkel Stevie die de bom per ongeluk tot ontploffing brengt.
De werkelijk terreur oefenen de Boris Johnsons uit, de Tony Blairs en de Rupert Murdochs. ‘House of Cards’ kortom. Letterlijk: een kaartenhuis waarmee ook nogeens vals gespeeld wordt; doorgestoken kaarten. De parallelle metafoor kan niet treffender: de daders van al die zelfmoordmissies, wie zijn zij? Het zijn mensen als jij en ik. Vanuit welke motieven handelen zij? Zijn de meesten niet een beetje met Stevie te vergelijken? Niet allemaal, maar wel een heleboel. Is die gemeenschap van Russische ballingen (zijn het émigrés of immigrés?) in het London van Conrad’s verhaal niet te vergelijken met de huidige ghetto’s in de Parijse banlieues en met wijken als Molenbeek?

Conrad greep in zijn tijd naar de ironie, terwijl Houellebecq de satire toepast, want de tijden verruwen.‘

dvd-secretagent_50prct‘We gaan “The secret agent” en “Soumission” complementair lezen,’ zegt Semanur: ‘ironie bij Conrad en satire bij Houellebecq. Voor mij een eye opener om “De geheim agent” op deze manier te lezen, terwijl Conrad het nota bene met zoveel woorden zegt. Engeland is nog steeds een standenmaatschappij en de klassenstrijd heeft zich juist weer eens gemanifesteerd met Brexit.
Hoofdinspecteur Heat heeft affiniteit met de boeven die hij geacht wordt te bestrijden, hij wortelt immers in hetzelfde klootjesvolk. Heat begrijpt dat zijn superieuren tot die (upper) klasse horen die de werkelijke chaos en rotzooi in deze wereld veroorzaken. Die zijn de aanstichters, maar tegen hen is Heat machteloos, want zo liggen de sociale verhoudingen.’

‘Vergeet Philip Roth niet,’ maant Sies, ‘want wat er nu in de VS gebeurt, in bijvoorbeeld Baton Rouge, kun je in Roth’s boek American Pastoral al lezen. Voor mij vreemd genoeg met een echo van Breivik, vanwege Swede Levov denk ik. Alweer: polarisatie, tussen arm en rijk, maar dan in de Amerikaanse kleuren: zwart en wit.’

Semanur heeft The Secret Agent gepakt en ze leest voor: ‘ “Chief inspector Heat was, of course, not insensible to the gravity of moral differences. But neither were the thieves he had been looking after.” ‘ Ze steekt een vinger op: ‘Let op: ‘looking after’, bijna ‘taking care of’. Ze vervolgt: ‘ “They were his fellow-citizens gone wrong because of imperfect education …… he could understand the mind of a burglar, because, as a matter of fact, the mind and the instincts of a burglar are of the same kind as the mind ans the instincts of a police officer. They understand each other , which is advantageous to both, and establishes a sort of amenity in their relations.”

Brookes-standenmaatschappijHoofdinspecteur Heat gaat zelfs zover dat hij Verloc adviseert te vluchten. Misschien hoopt Heat stiekem dat Verloc de revolutie op gang zal helpen, de revolutie die de machtsposities herschikt. Weg met de privileges van de Engelse klassenmaatschappij: vrijheid, gelijkheid en broederschap!’

‘ “Seid Umschlungen Millionen, diesen Kuss den ganzen Welt …….. ‘ zingt Marieke en ze zucht: ‘Ach Europa, Du warst einmal …. Aber allmählig schaffen wir’s leider nicht mehr, Frau Merkel. Alle die Millionen die Sie eingeladen und die hierher kommen …… Die sind einfach zu viele.’

* Vrolijkheid *

Sies springt in de houding en roept: ‘Jawohl Frau Bundeskanzlerin! Zu Befehl! Sieg oder Tot!’
Hij vraagt: ‘Kunnen wij de gedachten van 9/11 aanslagplegers intussen begrijpen? Liever gezegd: mógen we die willen begrijpen met ons frame, dus los van moslimfundamentalistische motieven? Wie dorst hardop zeggen dat die jongens de symbolen van het kwaad in het vizier namen: de Twin Towers (symbool van neoliberaal kapitalisme), het Witte Huis (symbool voor Amerikaanse imperialistische hegemonie) en het Pentagon (symbool voor het militarisme), dus precies het politiek-financieel-militaire complex dat er wereldwijd een zooitje van maakt. Je dorst het niet eens onder de dekens in het donker te denken! Stel je voor dat de gedachtepolitie erachter kwam. Dan zat je zo via een Nacht-und-Nebel-operatie in Guantanamo Bay en werd je gewaterboard.’

vrijheidsbeeld-waterboarding_P_BrookesMarieke: ‘Daarom dat zo’n aanslag als in Nice op ons en compleet andere impact heeft; het triggert een heel ander neuronennetwerk van oorzaken en gevolgen, terwijl het establishment in samenwerking met de media, de gebeurtenissen onmiddellijk framen als terreur van de Ander, de Arabier, en dan ter versterking het ingrediënt toevoegen van de zonderlinge enge eenling, zoals Adolf Verloc in “De geheime agent” ook min of meer een solitair is. Uiteraard. Anders kun je dat werk niet doen. Alleen: Verloc koestert menselijke gevoelens en die doen hem de das om.’

‘Die mensen met die kaarsjes, bloemetjes en die knuffels, ook nu weer op de boulevard in Nice, die zijn onverbeterlijk hè?’, Sies zegt het korzelig. ‘Dezelfde types die met knuffels en lunchpakketten naar de grens rennen terwijl ze borden met “Welcome Refugees” omhoog houden. Wat moet je toch met zulke maanzieke dwepende horden beginnen!?’

‘Joseph Conrad is Pool van origine en hij schrijft de eerste versies van “De geheim agent” rond 1906/1908, dat is aan de vooravond van de Russische Revolutie in 1917,’ merkt Marieke op, ‘wat staat ons in 2022 te wachten? Wordt er dan een Frans-Arabische president gekozen? Dat zou lachûh zijn, zeg.’

‘De kwestie is hoeveel geld en slimheid de Arabieren daar in willen en kunnen investeren,’ zegt Semanur, ‘want dáár zitten de miljarden. Gabriel Zucman legt het in zijn Belastingparadijzen uit. De Het Saoedische koningshuis bezit bij wijze van spreken Zwitserland als privé-bank. Saudi-scholen_terreurbestrijding
Als er maar een tiende van de media-aandacht aan zo’n boek als Belastingparadijzen besteed zou worden als dat er nu weer wordt verbeuzeld met onzin-informatie en prietpraat over bijvoorbeeld deze Nice-terrorist, dan zouden we een stuk beter beslagen ten ijs komen bij politieke discussies en verkiezingen.’

Sies: ‘Revoluties, naast wereldoorlogen de enige manieren om oligarchieën van het pluche te branden. Een goed commentaar las ik in de NRC. Daar schrijft René Moerland aan het slot van zijn stukje waarover het in wezen gaat: “Op 14 juli 1789 werd de gevangenis de Bastille in Parijs bestormd gevangenis de Bastille in Parijs bestormd. Het was een opstand van een boos en miskend volk tegen een elite die eigen glorie en rijkdom vooropstelde. Zo begon de Franse Revolutie. Die leverde een trotse nationale identiteit op. Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap waren universele waarden, maar hielden ook de concrete belofte in van individuele ontplooiing, binnen een stevige staat die gelijke kansen nastreefde. 227 jaar later is Frankrijk op 14 juli een boos, gefrustreerd en angstig land, dat zijn slachtoffers telt.”

Het draait om de steeds prangender polarisatie op wereldschaal, tussen de moderne vermogenden en de werkenden die een steeds kleiner deel van de gemeenschappelijke koek krijgen. De verhaallijn loopt van het pamflet “Wat is de Derde Stand?” van abbé Sieyès, naar Thomas Piketty met zijn Capital en wordt gaandeweg heftiger.
Dus die laatste zin kan gewoon weg, maar dan is de kritiek te expliciet en dat mag natuurlijk niet. Het moet wij tegen zij zijn, en zij zijn de moslims. Voor de moslims zijn zij de ongelovige christenen. Moerland plakt het af met een platitude.’

Alle-Menschen-werden-Brüder‘Geen wonder dat wij meteen denken in termen van polarisatie tussen haves and have-nots’ vindt Marieke, ‘Die scheiding wordt immers steeds opzichtiger en nadrukkelijker globaler van aard. Die superieuren van hoofdinspecteur Heat zitten tegenwoordig in de Londense City, op Wall Street, in Singapore, Zürich en in Frankfurt. Of ze krijgen net als José Manuel Barroso een topfunctie aan de trog via Goldman Sachs. Over EU-opperbobo Jean-Claude Juncker doet Gabriel Zucman in Belastingparadijzen een boekje open. Nederland heeft trouwens tonnen boter op het hoofd als het gaat om gesjoemel met belastingen.

Ik vind zo’n artikel als van Marie-José Kleef over de verslechterende positie van ZZP’ers die pizzalonen krijgen voor hooggekwalificeerd werk (De Groene Amsterdammer, 7 juli 2016) veel zinniger qua uitleg, dan al die tetterende informatie over het daderprofiel van de terrorist in Nice. Dat zegt helemaal niets, net als destijds “de man met het hoedje”, bulls!

Hier, Maarten Schinkel in de NRC van 9 juli: “De dagloner is terug. Een krimpend legioen van vaste werknemers die alles hebben, een groeiend leger ’dagloners’ dat op zichzelf is aangewezen. De tweedeling op de arbeidsmarkt begint alarmerende vormen aan te nemen. De Nederlandse arbeidsmarkt amerikaniseert.”

Kijk, dit zijn ontwikkelingen en tendensen die van onze globale maatschappij een steeds benauwender hogedrukpan maken. Die bewoners van wat vroeger ontwikkelingslanden heetten – bijna allemaal koloniën geweest – komen nu hierheen gezwommen of ze spoelen onreglementair aan, nota bene ondermeer omdat ‘ons’ politiek-financieel-militaire complex hun huizen wegbombardeert omwille van de miljarden die zijn gemoeid met wapenverkopen of een megalomane godsdienstverdwaasde oliesheik die met zijn familie op miljarden aan oliedollars zit en wereld-khalief wil worden. Hetgeen op hetzelfde uitdraait. Dát zijn de polarisaties die ertoe doen en niet zo’n schlemiel met een vrachtauto in Nice!’

‘Geen wonder dat Thomas Piketty en Gabriel Zucman Franse economen zijn,’ zegt Sies, ‘die kaarten de globale vermogenspolarisatie momenteel het dringendst aan, maar de politieke klasse kan nauwelijks nog lezen, laat staan dat ze een visie kunnen ontwikkelen. Ad hoc improvisaties en knutselwerk overgoten met een wezenloze woordenbrij.’

Semanur: ‘Het referendum, maar dan goed opgezet en solide in elkaar gestoken, is volgens mij momenteel de beste en misschien de enige manier om te beginnen met politieke hervormingen. Het is een combinatie van verkiezingen zoals we die nu kennen, maar die allengs een wassen neus zijn geworden, en een effectief instrument om de politici, van wie de meesten nooit direct gekozen worden, bij de les te houden. Over het referendum zijn al heel wat zinnige dingen gezegd, merkte ik tot mijn verrassing.’

‘Nog een polarisatie: de massa versus de groep. De conventionele en reflexmatige mantra in de media in dit soort gevallen, is het verhaal van de eenling. De lone wolf. Ik heb Anders Breivik even gegoogled, ‘ zegt Marieke: ‘die scoorde 77 doden met een bom in de regeringswijk van Oslo en een automatische geweer op het eiland Utøya, waar de jonge Noorse sociaaldemocraten een kamp hadden. 77 Doden is niet niks, deze Tunesische Fransman haalt er 84 met veel gewonden erbij.

Die persoon in Apeldoorn in 2009, op Koninginnedag, die scoorde maar acht mensen, dus die komt niet in aanmerking voor grote verhalen. Bovendien was hij geloof ik geen muzelman.’

Semanur: ‘De “goede eenling”, dat wil zeggen: de monnik, staat heel toevallig in het katern de Verdieping van Trouw (interview Stijn Fens met Benedictijner broeder Thomas Quartier in de Slangenburg in Doetinchem): “Monnik betekent ook gewoon eenling.” Eenling, maar wel in een veilig klooster te midden van andere eenlingen. Het toeval doet vreemde dingen, want laat deze geaccepteerde christen-eenling zich nou gespecialiseerd hebben in rituelen rondom de dood. Ik vraag me af of zelfdoding daar ook onder valt; met een vrachtauto, of een bomgordel bijvoorbeeld. Of met vliegtuigen in een gebouw vliegen.’

‘Als je een voorbeeld van twee echte eenlingen wilt, moet je natuurlijk de film Una Giornata particolare gaan zien. Daar zie twee uitgestotenen in het Italië van de horden, de roedels, ‘ zegt Marieke. ’Una giornata particolare toont twee verschopte eenlingen in het fascistische Italië van Mussolini: de homosexueel (gespeeld door Marcello Mastroianni) en de kinderbarende huisvrouw (gespeeld door Sophia Loren). Buiten stampen de gelaarsde horden, die scanderen: “Two legs bad, four legs good!” terwijl zij binnen zitten met die beo, de napraatvogel.’

Sies: ‘Opvallend dat wij deze aanslag onmiddellijk en vanzelfsprekend in een veel groter kader en verband plaatsten. Moslim terrorist kwam bij ons eigenlijk niet eens ter sprake. Dat is inmiddels zo saai, helemaal dood-gecommuniceerd. Ondanks de opgeklopte sensatie rondom iedere aanslag. Er zit nooit iets nieuws bij. O ja, hilarisch vind ik de observatie in Trouw op pagina 5: “Het is onduidelijk of Bouhel [de dader dus] over een groot rijbewijs beschikte, maar hij huurde de vrachtauto bla, bla, bla, bla, bla. “ Zonder groot rijbewijs mag je zo’n aanslag natuurlijk niet plegen. Stel je voor zeg! Dan krijg je een bekeuring wegens verkeersovertreding.’

‘Ja,’ zegt Semanur, terwijl ze in lachen uitbarst, ‘ik las het ook en ik moest denken aan die vijftien jongens die op 9/11 drie gebouwen in hadden willen vliegen – uiteindelijk werd het er maar een: de Twin Towers. Die jongens zullen ook wel ongediplomeerd zijn geweest, want ze hoefden geen onderricht in landen. Alleen het besturen van het vliegtuig interesseerde ze. Géééstig toch, zo’n bezorgdheid om een diploma …? Heb je je boterhammen bij je en zijn je tanden gepoetst, je nagels geknipt en je handen gewassen? Je mag alleen een zelfmoordaanslag plegen als je daartoe gediplomeerd en bevoegd bent. Hilááárisch!

* VROLIJKHEID *

Tja, dat is de nieuwsgaring en verslaggeving vandaag de dag. We zullen de komende tijd ongetwijfeld overgoten worden met junk-informatie en pseudonieuws over ‘terroristen’ en ‘het terrorisme’ terwijl we daar geen snars wijzer van zullen worden. Lees dus liever Houellebecq, Conrad en Roth.

 

* * *

promenade-des-anglais-tekstTrouw, zaterdag 16 juli 2016

http://www.trouw.nl/tr/nl/4496/Buitenland/article/detail/4340830/2016/07/16/Geschokt-Frankrijk-vreest-polarisatie.dhtml

Josep Conrad: The Secret Agent https://en.wikipedia.org/wiki/The_Secret_Agent

https://nl.wikipedia.org/wiki/Russische_Revolutie

Rüdiger Safranski (2003): Hoeveel globalisering verdraagt een mens? Amsterdam/Antwerpen: Atlas / ISBN: 90 450 1136 0

Philip Roth (1998/97): American Pastoral / London, etc.: Random House – Vintage Books / ISBN: 0 09 927535 X
https://en.wikipedia.org/wiki/American_Pastoral

Jonathan Shay (2003/1994): Achilles in Vietnam. Combat Trauma and the Undoing of Character / New York, London etc.: Scribner / ISBN: 0-684-81321-1

Maarten Schinkel (NRC 9 juli 2016): ‘Een krimpend legioen van vaste werknemers die alles hebben, een groeiend leger ’dagloners’ dat op zichzelf is aangewezen. De tweedeling op de arbeidsmarkt begint alarmerende vormen aan te nemen.’ http://www.nrc.nl/nieuws/2016/07/09/victoriaanse-tijden-op-de-arbeidsmarkt-3162105-a1509848

Marie-José Kleef: De Amerikanisering van de Nederlandse arbeidsmarkt (1) / De Groene Amsterdammer 10 februari 2016 / https://www.groene.nl/artikel/marktwerking-of-marktfalen

Jan Willem Sap (CDA): referendum past in CDA- traditie http://pubnpp.eldoc.ub.rug.nl/FILES/root/tijdschriftartikel/CDV/2003/CDV2003_wip37Sap/CDV_2003_winter_p037_Sap.pdf

Joost Van Den Akker : Referendumfobie nekt vertrouwen in Europa / Volkskrant 14 juli 2016
http://www.volkskrant.nl/opinie/referendumfobie-nekt-vertrouwen-in-europa~a4339362/

Maxim Februari: Het verdienmodel van Googlonia en Chevronistan in NRC van 12 juli 2016

 

citn_-Shay_Roth-correctie

 

 

Gepost door: Semanur, Marieke, Jerry Mager,Daan,Sies –  op  nelpuntnl.nl / 16 juli 2016

Advertisements
Posted in eurogene zone, globalisatie, terrorisme | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

‘Poetin is alleen te raken als Westen geen Russische energie meer wil’

Rob de Wijk –Trouw 19/09/2014, 18:24

 Wob de Rijk in Rusland

 Column
‘ Toen er enig zicht was op een akkoord tussen Rusland, Oekraïne en de rebellen in het oosten van het land, besloten de Europeanen de sancties niet aan te scherpen. Maar toen het bestand geen stand hield, pleitte bondskanselier Merkel er juist weer voor. Dit zwabberende beleid duidt op onenigheid in Europa waardoor het hele sanctiebeleid uiteindelijk op dood spoor kan raken. Poetin kan daar handig gebruik van maken.. ‘

‘Forward, the Light Brigade!’
Was there a man dismay’d?
Not tho’ the soldiers knew
Some one had blunder’d:
Theirs not to make reply,
Theirs not to reason why,
Theirs but to do and die:
Into the valley of Death
Rode the six hundred.

Alfred Lord Tennyson

Wob de verschriklijkte

Posted in politieke slapstick | Tagged , , , , , ,

PvdA’er Dijsselbloem financiert failliete FYRA met belastinggeld …

Belastingbetaler draait op voor Fyra-failliet
Volkskrant  04/11/2013, 10:58 − bron: ANP
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2824/Politiek/article/detail/3538662/2013/11/04/Kamer-baalt-van-kosten-uitvallen-Fyra.dhtml

In de Tweede Kamer is veel kritiek op het besluit van minister Jeroen Dijsselbloem
(Financiën) en staatssecretaris Wilma Mansveld (Spoor) om een deel van de financiële
tegenslag door het uitvallen van de hogesnelheidstrein Fyra vanuit de staatskas
op te vangen.

Dijsselbloem + tekst privatisering     cartoon wilma-mansveld_fyra + tekst

Door
het debacle met de Fyra loopt de Staat 119 miljoen euro aan dividend van de NS
mis. Dat geld wordt uit het Infrafonds gehaald. VVD-Kamerlid Betty de Boer
vroeg zich af waarom deze keuze is gemaakt. D66-Kamerlid Stientje van Veldhoven
… : . ‘De NS heeft zelf gekozen voor de Fyra en moet nu ook zelf de broek
ophouden.’ De Boer stelde nog dat het in het bedrijfsleven normaal is om bij
dit soort tegenslagen te gaan saneren.

Donald + tekst Fyra

Betty de Boer + tekst

cartoon schultz -spoor met fluitje + tekst fyra

    blonde blauwe blazer + tekst over megaprojecten en pepernotena

oliver-Bom. + tekst VVD-PvdA

Posted in politieke slapstick, sociaal & economisch, waarden & normen | Tagged , , , , , , , ,

Bestaan bonafide bankiers? Een eed op de golfbaan?

door Jerry Mager
gepost op NELPUNTNL.NL op 18 september 2013

“De nieuwe credit default swapinstrumenten [CDS’s; jm] zijn een indrukwekkend efficiënte manier om risico’s te spreiden en daarmee te verminderen – dat zijn ze althans, als ze worden gebruikt zoals de bedenkers het hebben bedoeld.
De nieuwe financiële instrumenten waren heel, heel slim, maar ze hadden één onfortuinlijke bijwerking: ze maakten het bankieren kapot. Dat was zo omdat het bankbedrijf in de kern een eenvoudige business is of zou moeten zijn. Cliënten deponeren geld bij een bank in ruil voor rente; de bank leent dat geld uit aan andere mensen, tegen een hogere rente. Bekoorlijk of interessant is dat niet, maar bankieren wordt dan ook niet verondersteld op BASE-jumping of hiphop te lijken.”
John Lanchester (2010:92,93): De kapitale crisis

De bankiers gaan hun leven beteren. Volgend jaar moeten alle financiële dienstverleners een eed afleggen, de bankierseed, die inmiddels al door commissarissen en bestuursleden van financiële instellingen afgelegd wordt. Op de website van de Rijksoverheid staat het als volgt:
“Banken moeten hun verantwoordelijkheid nemen en zich dienstbaar opstellen aan consumenten en bedrijven. Zo kunnen zij het vertrouwen in de sector herwinnen. Beloningsbeleid speelt daarbij een belangrijke rol.
De bankierseed geldt nu voor bestuurders en commissarissen. De reikwijdte van de eed wordt uitgebreid naar medewerkers met klantcontact en medewerkers die het risicoprofiel van de financiële onderneming wezenlijk kunnen beïnvloeden, zoals effectenhandelaren. Ook zij moeten in het vervolg de eed of belofte afleggen. Daarmee geven ze uitdrukkelijk aandacht aan het belang van hun maatschappelijke rol. Ze beloven de belangen van aandeelhouders, klanten en de samenleving zorgvuldig af te wegen.
De Nederlandsche Bank (DNB) en de Autoriteit Financiële Markten (AFM) houden toezicht op de eedaflegging en de naleving. Zij kunnen maatregelen nemen als dat nodig is, bijvoorbeeld een boete. Bij bestuurders en commissarissen is ontslag de uiterste maatregel.”

tovenaarsleerlingen?
De hamvraag bij deze nobele intentieverklaring is: begrijpen al die brave lieden die straks de eed afleggen – met inbegrip van de topcats die de eed al hebben gepleegd – precies waarmee ze bezig zijn en wat ze hun klanten verkopen of aanraden? Kunnen zij de implicaties en gevolgen van hun daden overzien? Hebben en krijgen ze te maken met “financiële producten” die ze in alle finesses doorzien en begrijpen? Ik geloof daar eerlijk gezegd weinig van. De recente geschiedenis bewijst dat tovenaarsleerlingen in deze biotoop eerder regeling dan uitzondering zijn.
Er zou slechts een select clubje ingewijden bestaan die in deze wirwar van financiële constructies, “producten” en regelgeving enigszins van de hoed en de rand weten. Wie dat precies zijn, weet niemand.

“Recent investigations by regulators have revealed very large differences in the way banks assess the same or similar risks. Some of the differences are the result of the directives given by different national regulators, but it’s hard to escape the suspicion that banks continue to choose their methods so as to reduce risk weights, and therefore the amount of equity they are required to hold. Even some senior bankers admit the process is opaque.”
Donald MacKenzie (2013): The Magic Lever

Oud-bankier Van Mierlo legt uit (Volkskrant 12 sept. 13) dat de bankierseed niet moet worden gezien als een straf die de bankiers en hun voetvolk wordt opgelegd voor hun verzaken en incompetentie, dus hun overantwoordelijke opstelling, die voor een fors deel debet zijn aan de financiële crises – de gepasseerde [en naar mijn verwachting de komende; jm] – maar als een belofte aan ons, de maatschappij: de bankiers gaan voortaan beter hun eerlijke best doen en de eed zal hen daar bij helpen.
Van Mierlo trekt de parallel met: “tandartsen, ministers, Kamerleden, burgemeesters, rechters, advocaten, officieren van justitie, psychologen, artsen, ambtenaren, verpleegsters. Voor al deze beroepsgroepen is hun eed een middel om vertrouwen te kweken, een cultuurinstrument en een middel tot zelfreiniging van de sector.”

afstand nemen, distantiëren
Voornoemde eedafleggende beroepsgroepen zouden er mijns inziens verstandig aan doen indien zij zich nadrukkelijk distantiëren van deze poging tot encanaillering vanwege de bankiers. De eed die bijvoorbeeld Kamerleden en tandartsen afleggen zijn al geruime tijd aan erosie onderhevig waar het gaat om door de burger-klant-consument au serieux genomen worden. Indien zo’n eed ter sprake komt wordt er besmuikt om gegniffeld. Het recent verschenen rapport “Een lastig gesprek” legt voor de zoveelste keer nogeens uit waarom, en een artikel als van Dorien Pessers (“Vertrouwen van burger is verkwanseld, want de vorm wordt belangrijker dan de norm”) wint slechts aan actualiteit en prangende pregnantie. Het gaat doodgewoon om: fatsoen.
Bij de meeste tandartsen lijkt de normale beroepsopvatting gelukkig nog te overheersen – al heeft het onzalige experiment van VVD-minister Edith Schippers aanzienlijke averij aangericht – maar declaraties van onverrichte behandelingen blijven. Zo’n spookdeclaratie is dan nog altijd beter dan dat de consument-patiënt onnodige ingrepen voor de kiezen krijgt, omdat de tandartsenmaatschap in cash flow problemen verkeert dan wel insolvabel dreigt te worden, vanwege alimentatie­verplichtingen of daling van de overwaarde op een buitenhuis of villa bijvoorbeeld.

Aan de goede wil en oprechtheid van meneer Van Mierlo hoeven we misschien niet te twijfelen, maar ik acht allerminst uitgesloten dat hij door minder plichtsgetrouwe soort- en beroepsgenoten als useful idiot wordt gebruikt om het imago van de beroepsgroep eningszins op te krikken en van een nieuw laagje vernis te voorzien. Wat let bankiers c.s. om zonder eed te tonen dat zij hun leven beteren? Wie komt er trouwens op het idee om een eed als straf te aan te merken? Wat een merkwaardige associatie. Het afleggen van de beroepseed verhoogt juist de status van de betreffende beroepsbeoefenaren en bevestigt op rituele wijze dat zij in de asymmetrische machtsverhoudingen tussen cliënt en aanbieder geen misbruik van hun positie zullen maken.
De fameuze neuroloog Jansen S., inmiddels uit het artsenberoep gezet, is een recent voorbeeld van hoe het zelfs bij dokters rampzalig uit de hand kan lopen. Zou de professor Stapel niet hebben gefraudeerd indien hem een beroepseed was afgenomen?

kaatsen, golfen & reetketelsteen

De eed op de kaatsbaan vond in 1789 plaats in revolutionair Parijs en betrof de Verklaring van de rechten van de mens. Ik kwam op de associatie golfbaan-kaatsbaan door een gesprek over de aanstaande bankierseed dat ik onlangs opving in het OV. Drie dames, klaarblijkelijk werkzaam in de financiële sector, bediscussieerden de eed die vanaf 2015 door iedereen in de financiële sector zou moeten worden afgelegd. Wat hun hoog zat, was dat ook zij straks die eed of belofte moeten afleggen, maar dat ze toch hun targets zouden moeten blijven halen, eed of geen eed. “Aan zo’n eed heb dus je geen ene r..t,” proestten ze in koor.

FA_00616 doodskop + snor
Deze dames hadden met name geen hoge verwachtingen van het heilzame effect dat deze eed zou moeten uitoefenen op het wereldbeeld en gedrag van de topmanagers in de financiële biotoop. Immers, zo vatte een van hun het beeld en de mening samen die zij van en over van de topmensen hadden: “Ondanks hun geaffecteerde hete aardappels in de keel, hun krijtstreeppakken, glimmende auto’s-met-chauffeur, hun lidmaatschap van golfverenigingen en/of jachtclubs, is en blijft het gesjocht schoelje, schorriemorrie en tuig van de richel.” Daar zat geen woord Grieks, Fins of Italiaans bij. De affaire Scheringa met zijn DSB zat deze dames nog vers in het geheugen; die narigheid hadden ze van heel nabij meegemaakt en daarbij hadden ze het schrijnende gebrek aan fatsoensnormen, integriteit en vooral vakmanschap in de financiële wereld zeer nadrukkelijk ervaren.
Een medereiziger die zich in het gesprek mengde, had evenmin een hoge pet op van eden en van deze bankierseed al helemaal niet. “Misschien,” zo zei hij veelbetekend, ”misschien wordt het tijd dat die jongens niet meer vrij en los over straat moeten kunnen lopen. Nu, komen ze er gewoon mee weg en ze trekken ook nog een lange neus naar ons.” De rest van de conversatie heb ik niet gehoord, omdat ik inmiddels op mijn uitstapstation was gearriveerd.

“But what if effectiveness were a quality widely imputed to managers and bureaucrats both by themselves and others, but in fact a quality which rarely exists apart from this imputation?
It is specifically and only managerial and bureaucratic expertise that I am going to put in question. And the conclusion to which I shall finally move is that such expertise does indeed turn out to be one more moral fiction, because the kind of knowledge which would be required to sustain it does not exist.”
Alasdair Macintyre (1981:72): After Virtue

Oud-bankier Van Mierlo, betoogt dat de beroepseed voor financiële dienstverleners kan dienen als (nieuw) middel en (nieuwe) inspiratiebron bij de opvoeding en “voor ontwikkeling van ons geweten en voor verankering van de gewenste beroepscultuur”, zodat we weer een maatschappij krijgen die gebouwd is op vertrouwen.
De waarden en fatsoensnormen die een normaal en enigszins beschaafd samenleven faciliteren echter, krijg je al op vroege leeftijd van thuis mee – of niet natuurlijk. Het overdragen van die waarden geschiedt nauwelijks expliciet, ze worden je min of meer met de moedermelk toegediend en via de huidporiën geabsorbeerd. Onmisbaar en complementair hieraan is goed onderwijs, door professionele cultuurdragers. We weten intussen hoe belabberd het na dertig jaar ver-managen van ons onderwijs met dat onderwijs is gesteld, dus laat varen iedere hoop, roei met de riemen die je hebt en blijf dapper dweilen terwijl de kraan wagenwijd open staat. Degenen die het meekrijgen en het in zich hebben, komen toch vanzelf bovendrijven. De rest, helaas is dat de grootste groep, valt daarbuiten.

jong geleerd, oud gedaan
Kinderen die worden grootgebracht op frikandellen, chips en cola, terwijl ze tig uur per dag tv mogen kijken in een huis waar geen boek is te vinden, zullen die gewoonten hoogstwaarschijnlijk houden en op hun beurt doorgeven aan hun kinderen. Het zelfde geldt voor sport en andere lichaamsbeweging. Als darts en biljarten met veel bier, kroketten en sigaretten van jongs af aan als de ultieme sportieve prestaties gelden, dan ligt obesitas vlak om de hoek. Ze weten immers niet beter.
Een eed heeft alleen een betekenis voor iemand die enigszins “gebildet” is, waarbij de paradox geldt dat voor een “Gebildeter” zo’n eed eigenlijk overbodig is. Die persoon heeft de waarden en fatsoensnormen immers al geïnternaliseerd. De eed fungeert hooguit als chique bevestiging, het hoort bij het ritueel van maatschappelijke verantwoordelijkheden op je nemen en staat zeker niet voor dreiging met een sanctie. Dat oud-bankier Van Mierlo in die richting denkt, vind ik al een veeg teken dat mij weinig vertrouwen inboezemt.

the status seekers
Het wangedrag, inclusief incompetentie en slapen-tijdens-je-wacht, van bankiers c.s. heeft de erosie van maatschappelijk vertrouwen in een verwoestende stroomversnelling geduwd en uitgerekend die beroepsgroep zou met behulp van “een eed” dat vertrouwen moeten helpen herstellen? Mij komt het eerder voor dat de leden van de financiële beroepsgroep zich door zo’n eed denken in te wrikken in de gelederen van beroepsbeoefenaren die een dergelijke eed al afleggen, dus: “tandartsen, ministers, Kamerleden, burgemeesters, rechters, advocaten, officieren van justitie, psychologen, artsen, ambtenaren, verpleegsters”. Daarbij zou dan het prestige dat voornoemde beroepsgroepen misschien nog genieten (dat prestige varieert per beroepsgroep) op de bankiers afstralen – it rubs off, op iets dergelijks hopen ze blijkbaar.

“Ik stel daarom één eigenschap voorop die alle mensen gemeen hebben: een aanhoudende en rusteloze begeerte naar macht en nog meer macht, die pas eindigt met de dood.
Als we iemand meer hebben aangedaan dan we kunnen of willen vergoeden, zullen we geneigd zijn het slachtoffer te haten. Want we moeten dan rekenen op wraak of op vergiffenis; en beide dingen zijn verfoeilijk.”
Thomas Hobbes (2005:138,140): Leviathan

ongedekte cheques
De door Van Mierlo genoemde beroepsgroepen doen er goed aan zich ijlings en met nadruk te distantiëren van de eed-afleggende-bankiers teneinde verdere devaluatie van hun beroepseer door contaminatie te voorkomen. Totdat bankiers daad-werkelijk hebben bewezen dat ze fatsoenlijk zijn (geworden) geven ze wat mij betreft met hun eden even zovele ongedekte cheques af. Bankiers kunnen beginnen met het ontwikkelen van een besef dat de gelden waarmee ze omgaan, niet van hen zijn. Dat zou ons al een flink eind op streek helpen. Ze zouden bijvoorbeeld het rapport van de Commissie Wijffels (“Naar een Dienstbaar en Stabiel Bankwezen “) onder het hoofdkussen kunnen leggen en dat voor het slapen gaan en na het wakker worden grondig lezen.
Pas in 2019 worden enkele belangrijke financiële voorschriften (leverage, kapitaalbuffers) van kracht en menige grote bank heeft zelfs nog steeds geen begin gemaakt met het scheiden van commercial banking en investment banking. Bij het in elkaar draaien van Basel III stellen de door de bankensector ingehuurde lobbyisten alles in het werk om er een tandenloos creatuur van te wrochten. Waar bazelen we dus over met die bankierseed?

De bankierseed zou misschien enig preventief effect kunnen sorteren vanwege een fikse geldboete ingeval meineed vastgesteld zou worden. Wanneer is hier echter sprake van meineed en hoe hoog moet zo’n geldboete niet zijn? Dat wordt per geval een eindeloos gesteggel. Bankiers doen er alles aan om financiële rampen als natuurverschijnselen te verkopen. Het verbinden van een geldboete of gevangenisstraf aan een eed doet het aanzien van de eed als symbool geen goed.

lachertjes
De eden van Kamerleden en tandartsen stellen al bitter weinig meer voor en worden al dan niet besmuikt als lachertjes ervaren. De beoefenaren zijn overwegend carrière-procesmanagers geworden, die misschien nog enig beroepsprestige denken te peuren uit het feit dat zij een eed afleggen. De meesten zal zo’n eed weinig meer zeggen, indien het ze al ooit iets gezegd heeft.
Velen van ons zal het geval van de beruchte neuroloog Jansen S. nog vers in het geheugen ligen. Deze man heeft vele levens zo niet verwoest dan toch ernstig ontregeld en beschadigd. Desniettemin kon hij in Nederland lang ongestoord zijn gang gaan en werd pas uit het medische beroep ontzet, nadat hij het in Duitsland te bont had gemaakt. Bij bankiers en aanverwanten moeten we dat ontzetten-uit-het-beroep nog meemaken. Is bijvoorbeeld iemand als wijlen Rienk Kamer ooit uit de financiële biotoop verdwenen? Kortom, het ware beter voor iedereen indien we van deze circuspoespas met die eed verschoond bleven.

verspilling van maatschappelijk kapitaal & ressentiment
De neoliberale ieder-voor-zich-mentaliteit kost ons allen een heleboel. Het kost ons vooral tijd en ergernis. Immers, zelfs indien je je als cliënt, consument, patiënt grondig inleest en terdege voorbereidt alvorens gebruik te maken van de diensten van een financiële verkoper of een tandarts (voor advocaten, autogarages, onderwijsinstellingen en hele rest geldt natuurlijk hetzelfde) dan blijf je als amateur-leek in kennis achter bij degene die er zijn of haar vak van heeft gemaakt.
mijnwerker tandarts FA_00582
Vertrouwen spaart tijd. Indien je op de verkoper en/of dienstenleverancier kunt vertrouwen, hoef je je niet tot de tanden te wapenen alvorens de onderhandelingen/het gesprek aan te gaan. Het zou wat zijn wanneer je voordat je naar een tandarts ging eerst een detective moest inhuren om uit te pluizen hoe het ervoor staat met de financiële situatie van de respectieve maten en of hun onderneming wel solvabel is. Onbetaalbaar en onbegonnen werk, natuurlijk.
Word je dan alsnog bedot, bedonderd, gepakt en afgescheept, of zelfs al krijg je alleen maar dat idee en gevoel, dan resulteert dat makkelijk in ressentiment. Meestal zul je je verlies moeten nemen, omdat je er anders nog bekaaider vanaf komt. Waartoe opgehoopt ressentiment leidt, zien we om ons heen en een plezierige aanblik biedt dat allerminst.

“Met elektronisch geld in het vooruitzicht verliest het geld zijn materiële aanwezigheid en verandert het in een zuiver virtuele entiteit (toegankelijk door een bankkaart of zelfs een immateriële code). Maar deze de-materialisatie versterkt juist de greep van het geld. Het geld (het complexe netwerk van financiële transacties) verandert in een onzichtbaar en daarom al-machtig, spookachtig raamwerk dat onze levens bepaalt. …. [S]teeds vaker krijgt geld de kenmerken van een onzichtbaar spookachtig ding, dat alleen in zijn effecten kan worden waargenomen.
”Slavoj Zizek (1997:120,121): Het subject en zijn onbehagen.

Lectuur:

Anat Admati and Martin Hellwig (2013): The Bankers’ New Clothes: What’s Wrong with Banking and What to Do about It / Princeton / ISBN 978 0 691 15684 2 9 ( Don MacKenzie refereert aan dit boek: “At the core of the debate is the validity of one of the fundamental results of modern financial economics, the Modigliani-Miler theorem.”)

Uit een review door Will Hutton in de New Statesman (25 April 2013):

“The Bankers’ New Clothes is a lucid exposition of the intellectual falsehoods deployed by banks to justify the ways in which they went about growing their business beyond any reasonable assessment of risk in the run-up to the crisis of 2008 and which they continue to peddle today.”

Thomas Hobbes (2005/1651): Leviathan / Amsterdam: Boom / ISBN 90 5352 792 3 (pbk) / Ndl. Vertaling W.E. Krul, inleiding en bibliografie B.A.G.M. Tromp

John Lanchester (2010): De kapitale crisis: de ondergang van de wereldeconomie / Amsterdam: Prometheus / ISBN13: 9789044614862 (pbk)

John Lanchester (2012): Capital / London, New York, etc.: Norton

http://focus.knack.be/entertainment/boeken/boek-van-de-week/boek-van-de-week-kapitaal-van-john-lanchester/article-4000082462309.htm

http://www.nybooks.com/articles/archives/2013/mar/07/way-they-live-now/?pagination=false

Donald MacKenzie (2013): The Magic Lever, on how the big banks get away with it artikel in de London Review of Books, no. 9, vol. 35: 16-19

Peter de Waard (2013): ‘De bankierseed is symboolpolitiek, hierna een tandartseed?’ in de Volkskrant 12/09/13

Slavoj Zizek (1997): Het subject en zijn onbehagen. Vijf essays over psychoanalyse en het cartesiaanse cogito / Amsterdam – Meppel: Boom / ISBN 90 5352 345 6 (pbk)

Posted in Bankiers, financieel, waarden & normen | Tagged , , , , , , , , , , , , ,

Euro-gedoe werkt contrair aan Europese eenwording

Angela the lawgiver
A pact to cut budget deficits is achieved at the cost of a growing democratic deficit

The Economist Feb 4th 2012
|http://www.economist.com/node/21546024

“It took just a little more than 40 days and 40 nights for Angela Merkel to bring down the tablets of fiscal law. At a summit in Brussels this week, 25 European leaders pledged to observe this covenant and made burnt offerings of their economic sovereignty. But the children of Europe are crying into the wilderness: “How long, Lord, must we be tormented by austerity?”  ”

( ………….  )  ( …………….. )

Comment by Jerry Mager

The irony of this whole tragicomic conundrum is that it effectively works in the opposite direction as was meant by establishing the eurozone in the first place: to counterbalance the power and mitigate the looming domination of a re-united Germany. What we experience now is a Germany leading, cajoling, the other member countries to behave responsibly, that is to say the German way. Such for the sake of us all, of course. Though one might understand the reason behind such behaviour, that is not to say that one likes feeling the steering hand of this European super power. Allusions as to ‘G auleiter’ and the like may look and sound  childish, but the puerility of expressions like these may serve as an apposite metaphor for the inchoate state of mind of the constituent countries where Europe as a nation state is concerned. There still is a long way to go and these hassles are not helpful at all – to use a understatement. 
The other victim indeed is democracy. It seems that the politicians are doing their utmost to rub it in that we have to put up with their incompetence – and their on the average meager qualities. We have no other choice, so they assure us. ‘We all’(!) must stomach the medicine. Well, they can make us obey for the time being. We even could comply for a while. But a united Europa of course does not grow organically nor will it function smoothly  through obedience or compliance. Such a Europe needs the commitment of its citizens and that demands a fair amount of enthusiasm and inspiration. What is happening all the time now is the steady erosion of good will and the seeping away of trust of an ever growing number of citizens. No matter how many summits there still are to come. They do not impress us, nor do they instil any hope. The only feeling that seems to thrive is calculating cynicism. A rather bleak prospect as for what the future holds in store and not at all conducive to a mood of: ‘alle Menschen werden Brüder.”
www.nelpuntnl.nl (mainly in Dutch)

links:  colombine  ;  Stiene  ;  Merry Flower

Posted in Uncategorized | Tagged , , , ,

“Hoe redden we de euro … “

signalement door Jerry Mager
http://www.nelpuntnl.nl

In The New York Review of Books van 23 februari 2012 doet George Soros enkele suggesties om uit de huidige Euro-impasse te geraken. Soros tekent tevens de achtergronden en ontwikkelingen die volgens hem mede de opmaat vormden tot de huidige netelige situatie. Hieronder geef ik enkele kernalinea’s van Soros’ betoog weer. Accentuering van JM. Het integrale artikel is te lezen op:  http://www.nybooks.com/articles/archives/2012/feb/23/how-save-euro/

Het Padoa-Schioppa plan versus the Long-Term Refinancing Operation (LTRO) van de Europese Centrale Bank
My proposal is to use the European Financial Stability Facility (EFSF), and its successor the European Stability Mechanism (ESM), to insure the European Central Bank (ECB) against the solvency risk on any newly issued Italian or Spanish treasury bills they may buy from commercial banks.2 Banks could then hold those bills as the equivalent of cash, enabling Italy and Spain to refinance their debt at close to 1 percent. Italy, for instance, would see its average cost of borrowing decline rather than increase from the current 4.3 percent. This would put their debt on a sustainable course and protect them against the threat of an impending Greek default. I call this the Padoa-Schioppa plan, in memory of my friend who helped stabilize Italy’s finances in the 1990s and who inspired the proposal. The plan is rather complicated, but it is both legally and technically sound. I describe it in detail in my book.

The European financial authorities rejected this plan in favor of the Long-Term Refinancing Operation (LTRO) of the European Central Bank, which provides unlimited amounts of liquidity to European banks—not to states themselves—for up to three years. That allows Italian and Spanish banks to buy the bonds of their own country and engage in a very profitable “carry trade”—in which one borrows at low interest to buy something that will pay higher interest—in those bonds at practically no risk because if the country defaulted the banks would be insolvent anyhow.

The difference between the two schemes is that mine would provide an instant reduction in interest costs to governments while the one actually adopted has kept the countries and their banks hovering on the edge of a potential insolvency.

I am not sure whether the authorities have deliberately prolonged the crisis atmosphere in order to maintain pressure on heavily indebted countries or whether they were driven to their course of action by divergent views that they could not reconcile in any other way. As a disciple of Karl Popper, I ought to opt for the second alternative. Which interpretation is correct is not inconsequential, because the Padoa-Schioppa plan is still available and could be implemented at any time as long as the remaining funds of the EFSF are not otherwise committed.

Werdegang van de Europese Unie
The evolution of the European Union is following a course that greatly resembles a sequence of boom and bust or a financial bubble. That is no accident. Both processes are “reflexive,” that is, as I have argued elsewhere, they are largely driven by mistakes and misconceptions.
In the boom phase the European Union was what the British psychologist David Tuckett calls a “fantastic object”—an unreal but attractive object of desire. To my mind, it represented the embodiment of an open society—another fantastic object. It was an association of nations founded on the principles of democracy, human rights, and the rule of law that is not dominated by any nation or nationality. Its creation was a feat of piecemeal social engineering led by a group of far-sighted statesmen who understood that the fantastic object itself was not within their reach. They set limited objectives and firm timelines and then mobilized the political will for a small step forward, knowing full well that when they accomplished it, its inadequacy would become apparent and require a further step.

That is how the European Coal and Steel Community was gradually transformed into the European Union, step by step. During the boom period Germany was the main driving force. When the Soviet empire started to fall apart, Germany’s leaders realized that reunification of their country was possible only in a more united Europe. They needed the political support of other European powers, and they were willing to make considerable sacrifices to obtain it. When it came to bargaining they were willing to contribute a little more and take a little less than the others, thereby facilitating agreement. At that time, German statesmen used to assert that Germany had no independent foreign policy, only a European policy. The process—the boom, if you will—culminated with the Maastricht Treaty in 1992 and the introduction of the euro in 2002. It was followed by a period of stagnation that turned into a process of disintegration after the crash of 2008.

ingebakken makke & inherente tekortkomingen
The euro was an incomplete currency and its architects knew it. The Maastricht Treaty established a monetary union without a political union. The euro boasted a common central bank to provide liquidity, but it lacked a common treasury that would be able to deal with solvency risk in times of crisis. The architects had good reason to believe, however, that when the time came further steps would be taken toward a political union. But the euro also had some other defects of which the architects were unaware and that are not fully understood even today. These defects contributed to setting in motion a process of disintegration.
The fathers of the euro relied on an interpretation of financial markets that proved its inadequacy in the crash of 2008. They believed, in particular, that only the public sector is capable of producing unacceptable economic imbalances; the invisible hand of the market would correct the imbalances produced by markets. In addition, they believed that the safeguards they introduced against public sector imbalances were adequate. Consequently, they treated government bonds as riskless assets that banks could buy and hold without allocating any capital reserves against them.

Unfortunately the European authorities had little understanding of how financial markets really work. Far from combining all the available knowledge in the market’s movements, as economic theory claims, financial markets are ruled by impressions and emotions and they abhor uncertainty.

Wat brengt de toekomst ons?
What lies ahead? Economic deterioration and political and social disintegration will mutually reinforce each other. During the boom phase the political leadership was in the forefront of further integration; now the European leaders are trying to protect a status quo that is clearly untenable. Treaties and laws that were meant to be stepping stones have turned into immovable rocks. I have in mind Article 123 of the Lisbon Treaty, which prohibits the ECB from lending money directly to member states. The German authorities, notably the Constitutional Court and the Bundesbank, are dead set on enforcing rules that have proved to be unworkable. For instance, the Bundesbank’s narrow interpretation of Article 123 prevented Germany from contributing its Special Drawing Rights to a rescue effort by the G20. This is the path to disintegration. Those who find the status quo intolerable and are actively looking for change are driven to anti-European and xenophobic extremism. What is happening today in Hungary—where a far-right party is demanding that Hungary leave the EU—is a precursor of what is in store.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , ,